در سپیده‌دم روزگاری که هنوز صدای پای زمان آرام و سنجیده در دل دشت‌ها و کوه‌های کلمت و منطقه می‌پیچید، مردی بر پهنهٔ سرزمین لجمیر اورک و

ز نام نیکو گر بماند ز آدمی

به کَز او ماند سرای زرّینی

(اگر از انسان، نام نیک باقی بماند
بهتر است از

یادنامه‌ی مردی از تبار کوه، غیرت و وقار

ایل بختیاری، مردمانی از تبار کوه و خون که تاریخشان با مقاومت و رشادت‌های بی‌بدیل گره خورده است. از سران

در سرزمین کهن بختیاری، گاهی مردانی ظهور می‌کنند که سختی‌ها و محدودیت‌های زندگی نه تنها آن‌ها را متوقف نمی‌کند، بلکه به انگیزه‌ای برای ساختن و آباد کردن تبدیل

لر بختیاری، مردمانی اصیل و دلیر که در دل کوه‌های بلند و سترگ زاگرس جان گرفته‌اند.
سرزمینی که تاریخ و فرهنگش در هر سنگ و هر درختش جاری